Fred Busch (Kerkrade, 1965) is sinds 2003 actief als beeldhouwer. Na een vormende leerperiode bij de Bredase kunstenaar Felix van Breugel en een inspirerende tijd bij Jacomien Le Maître (Kunstacademie Haarlem) ontwikkelde hij zijn eigen beeldtaal waarin figuratie en abstractie samensmelten. Sinds 2023 werkt hij ook in natuursteen onder begeleiding van de Leidse beeldhouwer Simone van Olst.
Zijn missie: hoe ver kun je abstraheren en toch de emotie laten resoneren en meevoelen?
De kern van zijn werk is diep autobiografisch, maar de beschouwer zal in zijn beelden een spiegel van zijn of haar eigen emoties ontdekken en geraakt worden door de universele ervaring dat wij allen één zijn in emotie, kwetsbaarheid en lot.
Zijn artistieke reis is een intense zoektocht naar een beeldtaal die de essentie van emoties uitdrukt. Persoonlijke verhalen worden sculpturen die universele snaren raken.
Studie "Weemoed"
Mijn inspiratie is de menselijke staat, de 'human condition'. Het thema ‘Boys don’t cry’ is gebaseerd op een recente periode waarin ik overweldigd werd door heftige en diepe emoties, echter verhulde onder een mantel van rationaliteit en introversie. Tot de onverwerkte rouw aanklopte....
Mijn hervonden creativiteit kwam als verlossend antwoord op het idee dat heftige gevoelens verborgen moeten blijven. Boys don't cry? Ik wel!
De kern van mijn werk is dus diep biografisch, maar overstijgt mijn persoonlijke ervaringen. Van de duisternis van depressie en razernij, tot de extatische hoogten van liefde en euforie: diepe emoties zijn inherent aan het mens-zijn en eisen hun ruimte op. De beschouwer zal in mijn beelden een spiegel van zijn of haar eigen emoties ontdekken en geraakt worden door de universele ervaring dat wij allen één zijn in emotie, kwetsbaarheid en lot.
Mijn beelden in de serie 'Boys don’t cry' zijn een krachtige samensmelting van figuratief en abstract, doordrenkt met expressieve lijnen. Terwijl ik rauwe emotie en dynamiek van beweging vastleg, streef ik voortdurend naar abstractie vanuit een figuratieve basis.
Mijn artistieke reis is een intense zoektocht naar een beeldtaal die de essentie van emoties uitdrukt. Hoewel wij allemaal dezelfde emoties ervaren, is de manier waarop wij deze beleven en uitdrukken uniek en persoonlijk. Daarom zoek ik naar abstractie: de pure essentie als beeldtaal voor de universele emotie. Mijn missie is: hoe ver kun je abstraheren en toch de emotie laten resoneren en meevoelen?
Creativiteit in al zijn vormen is voor mij een onuitputtelijke bron van energie. Ik hou van het scheppen, vormgeven en herscheppen, bijvoorbeeld naar model, en ervaar een diepe voldoening wanneer een werk de juiste vormen en lijnen heeft en krachtige emoties oproept. De zoektocht naar deze perfectie vervult mij met een intens gevoel van vervulling.
Magie ontstaat wanneer er vanuit het niets iets wordt gecreëerd: een beeld dat communiceert met zijn omgeving, licht en tijd. Steen dwingt mij om bedachtzamer en voorzichtiger te werk te gaan, in tegenstelling tot was en klei, waarin ik vrij kan schetsen en experimenteren. Het dwingt mij om rustiger te zijn en even te pauzeren voordat ik handel. Het haalt mij uit de tijd en maakt mij beschouwelijker, met een diep respect voor de oerkracht van de steen, die een soort eeuwigheid uitstraalt en de emotie lijkt te versterken.
Dit gevoel ervaar ik het sterkst bij marmer, omdat ik dit materiaal associeer met een lange traditie en de klassieken in zowel beeld, literatuur als geschiedenis. Het gevoel dat ik bij (witte) albast heb, is juist omgekeerd en roept bij mij een gevoel van lichtheid en kwetsbaarheid op.
